Το τέλος μιας σχέσης μοιάζει πολλές φορές με την απώλεια ενός κόσμου που κάποτε μας φαινόταν ασφαλής, οικείος και γεμάτος υποσχέσεις.Είναι λογικό να δυσκολεύεσαι να ξεπεράσεις έναν άνθρωπο που αγάπησες βαθιά. Δεν είναι αδυναμία, είναι ανθρώπινο. Όμως γιατί κάποιοι άνθρωποι μένουν μέσα μας περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε;

Υπάρχουν στιγμές που στρέφουμε το βλέμμα γύρω μας και κάτι βαθιά μέσα μας αντιδρά, σαν να μη χωράμε στην εικόνα που βλέπουμε.

Η αναβλητικότητα δεν είναι απλά μια συνήθεια ή μια συνειδητή απόφαση να αναβάλουμε κάτι. Είναι συχνά η αντανάκλαση των φόβων και των συναισθημάτων που κρύβουμε μέσα μας. Το να αναβάλουμε μια εργασία, μπορεί να μοιάζει απλό αλλά στην πραγματικότητα, είναι η προσπάθεια να αποφύγουμε την αίσθηση της αποτυχίας, τον φόβο της κριτικής ή την εσωτερική μας σύγκρουση με το «πρέπει» και το «θέλω».

Πόσες φορές θελήσαμε να φωνάξουμε, για να ακουστούν τα θέλω μας, αλλά δεν είπαμε λέξη; Πόσες φορές θελήσαμε να αφήσουμε τα βλέμματα μας να «ουρλιάξουν» και αντί γι’ αυτό, τα χαμηλώσαμε, χαμογελώντας σιωπηλά; Πόσες φορές είπαμε «δεν πειράζει» και πείσαμε τον εαυτό μας πως δεν νιώθουμε. Κι όμως...Νιώθαμε. Και κάπως έτσι, η κραυγή μας, έγινε σιωπή.