Κάποτε νόμιζα πως έπρεπε να είμαι τέλεια. Ότι μόνο αν ήταν όλα άψογα, με το σώμα μου, με τη δουλειά μου, με τις λέξεις που έλεγα, με τις επιλογές που έκανα , μόνο τότε θα άξιζα την αγάπη και την αποδοχή.

Ανάσα!!!  Έρχεται με το πρώτο μας φως, μας συνοδεύει σε κάθε βήμα της ζωής μας και φεύγει αθόρυβα, στο τέλος της πορείας μας.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, που τρέχει, που συγκρίνει και απαιτεί, η διαφορετικότητα  και ακόμη περισσότερο η αποδοχή της  είναι μία από τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Το τέλος μιας σχέσης μοιάζει πολλές φορές με την απώλεια ενός κόσμου που κάποτε μας φαινόταν ασφαλής, οικείος και γεμάτος υποσχέσεις.Είναι λογικό να δυσκολεύεσαι να ξεπεράσεις έναν άνθρωπο που αγάπησες βαθιά. Δεν είναι αδυναμία, είναι ανθρώπινο. Όμως γιατί κάποιοι άνθρωποι μένουν μέσα μας περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε;