Δεν είναι ότι η διαφορετικότητα από μόνη της ενοχλεί. Αυτό που συχνά δημιουργεί ένταση δεν είναι ο άλλος, αλλά αυτό που ενεργοποιείται μέσα μας όταν συναντάμε κάτι που δεν χωράει εύκολα στα γνώριμα πλαίσια μας.

Η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή. Είναι απλώς η ζωή σε πολλές εκδοχές. Το ερώτημα που γεννιέται, λοιπόν, είναι: τι μέσα μας δυσκολεύεται να την υποδεχτεί;

Η ανάγκη για ασφάλεια και το γνώριμο

Ο ανθρώπινος νους αγαπά το προβλέψιμο. Το γνώριμο δημιουργεί αίσθηση ελέγχου και ασφάλειας. Όταν κάτι ή κάποιος διαφέρει έντονα από αυτά που έχουμε συνηθίσει, ο εγκέφαλος το επεξεργάζεται πρώτα ως «άγνωστο».

Και το άγνωστο, σε πρωτόγονο επίπεδο, δεν σημαίνει απλώς καινούριο. Σημαίνει «πρόσεχε».

Έτσι, πολλές φορές η “ενόχληση” δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εσωτερικό σύστημα συναγερμού που ενεργοποιείται χωρίς να υπάρχει πλέον κίνδυνος.

Οι πεποιθήσεις μας...

Δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι. Τον βλέπουμε όπως είμαστε εκπαιδευμένοι να τον ερμηνεύουμε.

Αν κάποιος έχει μεγαλώσει με ισχυρές απόψεις για το τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», τι «κανονικό» και τι «μη κανονικό», τότε η διαφορετικότητα δεν φιλτράρεται ουδέτερα. Περνά μέσα από κρίση.

Και εκεί εμφανίζεται η ένταση: όχι επειδή ο άλλος δε μας μοιάζει, αλλά επειδή απειλεί, έστω και ασυνείδητα, το σύστημα αξιών που μας δίνει ταυτότητα.

Ο φόβος της σύγκρισης

Μια λιγότερο προφανής αιτία είναι η σύγκριση.

Η διαφορετικότητα του άλλου μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης. Και ο καθρέφτης δεν δείχνει πάντα αυτό που θέλουμε να δούμε.

Όταν κάποιος ζει με έναν τρόπο πιο ελεύθερο, πιο εκφραστικό ή πιο αυθεντικό, μπορεί να ενεργοποιήσει μέσα μας ερωτήματα όπως:

• «Εγώ γιατί δεν τολμώ αυτό;»

• «Μήπως έχω περιοριστεί;»

• «Μήπως έμαθα να ζω με τρόπο που δεν με εκφράζει;»

Η προβολή: βλέπω στους άλλους αυτό που δεν έχω επεξεργαστεί μέσα μου

Πολλές φορές, αυτό που μας ενοχλεί στους άλλους δεν είναι ξένο. Είναι κάτι που δεν έχουμε ακόμη αποδεχτεί στον εαυτό μας.

Η προβολή λειτουργεί αθόρυβα: αποδίδουμε έξω κάτι που δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε μέσα.

Έτσι, η διαφορετικότητα του άλλου γίνεται οθόνη, πάνω στην οποία προβάλλουμε δικές μας ανησυχίες, φόβους ή εσωτερικές συγκρούσεις.

Η ωριμότητα της αποδοχής

Αποδοχή δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με τα πάντα. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να υπάρχει και να εκφράζεται με τον τρόπο που επιλέγει, χωρίς να χρειάζεται να χωρέσει στις δικές μας προσδοκίες, αντιλήψεις ή κανόνες.

Και αυτό είναι ένα βαθύ επίπεδο εσωτερικής ωριμότητας:

να μπορείς να πεις «είμαστε διαφορετικοί» χωρίς να χρειάζεται αυτό να μετατραπεί σε «είμαστε αντίπαλοι».

Κλείνοντας

Η διαφορετικότητα δεν ζητά την αδεία μας για να υπάρξει. Υπάρχει ήδη γιατί αυτό σημαινει ελευθερία και δημοκρατία.

Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε γιατί κάποιες φορές μας ενοχλεί. Τι είναι αυτό μέσα μας που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με ό,τι δεν μας μοιάζει;

Όταν αυτό γίνει καθαρό, τότε κάτι αλλάζει: η διαφορά παύει να είναι απειλή και γίνεται απλώς αυτό που πάντα ήταν... μια ακόμη ανθρώπινη εκδοχή.

Στάικου Άντζυ-Life Coach

Η διαφορετικότητα στην εργασία αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στον χώρο της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Δεν αφορά μόνο την ηθική διάσταση της ισότητας, αλλά και την αποτελεσματικότητα, την καινοτομία και τη βιωσιμότητα των οργανισμών.

Τι σημαίνει διαφορετικότητα στην εργασία

Η διαφορετικότητα αναφέρεται στη συνύπαρξη ανθρώπων με ποικίλα χαρακτηριστικά μέσα σε έναν εργασιακό χώρο. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να περιλαμβάνουν φύλο, ηλικία, εθνικότητα, θρησκεία, σεξουαλικό προσανατολισμό, εκπαίδευση, αλλά και διαφορετικές εμπειρίες και τρόπους σκέψης. Στη σύγχρονη προσέγγιση της Diversity, Equity and Inclusion (DEI), η διαφορετικότητα δεν είναι μόνο  η αναγκαία ύπαρξη αυτών των διαφορών, αλλά και η ενεργή ενσωμάτωσή τους στον οργανισμό.

Οφέλη της διαφορετικότητας

Η ύπαρξη διαφορετικών ομάδων σε έναν οργανισμό έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει την καινοτομία. Όταν άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες συνεργάζονται, παράγουν πιο δημιουργικές λύσεις και προσεγγίζουν τα προβλήματα από πολλές οπτικές γωνίες.

Επιπλέον, η διαφορετικότητα συμβάλλει στη βελτίωση της λήψης αποφάσεων. Οι ομάδες που δεν είναι ομοιογενείς τείνουν να αποφεύγουν τη «συλλογική σκέψη» (groupthink), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες επιλογές.

Από επιχειρηματική σκοπιά, οργανισμοί που επενδύουν στη διαφορετικότητα συχνά έχουν καλύτερη εικόνα προς το κοινό και μεγαλύτερη ικανότητα να κατανοούν μια πολυπολιτισμική αγορά.

Προκλήσεις και εμπόδια

Παρά τα οφέλη, η εφαρμογή της διαφορετικότητας δεν είναι πάντα εύκολη. Οι προκαταλήψεις, συνειδητές ή ασυνείδητες, μπορούν να επηρεάσουν τις προσλήψεις και την εξέλιξη των εργαζομένων. Επίσης, η απουσία στοχευμένης εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης σε θέματα διαφορετικότητας, μπορεί να δημιουργήσει συγκρούσεις ή αίσθημα αποκλεισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι οργανισμοί μπορούν να αναπτύξουν πρακτικές για τη μείωση των προκαταλήψεων και την προώθηση ενός πιο συμπεριληπτικού εργασιακού περιβάλλοντος.

Πώς μπορούν οι οργανισμοί να προωθήσουν τη διαφορετικότητα

Οι επιχειρήσεις μπορούν να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα, όπως:

• Εκπαίδευση κατά των διακρίσεων και των στερεοτύπων
• Διαφανείς διαδικασίες πρόσληψης και αξιολόγησης
• Δημιουργία συμπεριληπτικής κουλτούρας
• Υποστήριξη ομάδων εργαζομένων με διαφορετικό υπόβαθρο
• Συνεχής αξιολόγηση πολιτικών ισότητας

Τελικά, 

Εισαγωγή

Η έννοια της διαφορετικότητας και της συμπερίληψης (Diversity & Inclusion – D&I) αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο άνθρωποι με διαφορετικά χαρακτηριστικά, εμπειρίες και ταυτότητες συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον με σεβασμό, ισότητα και αποδοχή.

Δεν αφορά μόνο τον χώρο εργασίας, αλλά και την κοινωνία, τις σχέσεις και την καθημερινή μας επικοινωνία.

Τι σημαίνει διαφορετικότητα

Η διαφορετικότητα αφορά όλα εκείνα που μας κάνουν μοναδικούς, όπως:

• φύλο
• ηλικία
• εθνικότητα
• πολιτισμός
• προσωπικές εμπειρίες
• τρόπος σκέψης

Απο μόνη της όμως δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και το επόμενο βήμα.

Τι σημαίνει συμπερίληψη

Η συμπερίληψη είναι η ενεργή διαδικασία του να δημιουργούμε το περιβάλλον όπου όλοι:

• νιώθουν ότι ανήκουν
• έχουν φωνή
• μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα

Δεν αρκεί απλά να υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι σε έναν χώρο. Πρέπει να νιώθουν ότι μετρούν.

Γιατί είναι σημαντική; 

Η συμπερίληψη έχει άμεση επίδραση:

• στην ψυχική υγεία
• στην αυτοεκτίμηση
• στην απόδοση ομάδων
• στη δημιουργικότητα

Όταν οι άνθρωποι νιώθουν αποδοχή, λειτουργούν πιο ελεύθερα και αποδοτικά.

Συμπερίληψη και ψυχική υγεία

Η έλλειψη συμπερίληψης μπορεί να οδηγήσει σε:

• άγχος
• burnout
• αίσθημα απομόνωσης
• χαμηλή αυτοεκτίμηση

Αντίθετα, οι χώροι που προάγουν την αποδοχή ενισχύουν την ψυχολογία μας

Συμπερίληψη στον χώρο εργασίας

Στον εργασιακό χώρο, η συμπερίληψη δεν είναι απλά “πολιτική”. Είναι κουλτούρα.

Πρακτικά σημαίνει:

• ίσες ευκαιρίες
• σεβασμός στις διαφορές
• ασφαλής επικοινωνία
• αποδοχή διαφορετικών απόψεων

Συμπέρασμα

Η διαφορετικότητα υπάρχει παντού. Η συμπερίληψη είναι επιλογή.

Και αυτή η επιλογή καθορίζει αν ένας χώρος είναι απλά λειτουργικός ή πραγματικά ανθρώπινος.

Στάικου Άντζυ- Life Coach 

Μάθε περισσότερα για τη Διαφορετικότητα & Συμπερίληψη  https://msbalance.gr/ypiresies/diaforetikotita

Υπάρχουν φορές που το μυαλό μας δεν αρκείται στο παρόν. Ταξιδεύει μπροστά, σε δρόμους που δεν έχουν ακόμη υπάρξει και συχνά επιστρέφει από εκεί, κουβαλώντας ένα βάρος.

Η ανησυχία ξεκινά σχεδόν αθόρυβα, από μια σκέψη που μένει λίγο παραπάνω από όσο χρειάζεται ή από μια πιθανότητα που ξαφνικά αρχίζει να μοιάζει με βεβαιότητα. Από εκεί και πέρα ο νους αρχίζει να συμπληρώνει τα κενά μόνος του. Χτίζει εικόνες, αναλύει, υποθέτει. Με λίγα λόγια, προσπαθεί να προλάβει ό,τι δεν έχει ακόμη συμβεί, σαν να μπορεί αυτή η πρόβλεψη να λειτουργήσει ως προστασία.

Το παράξενο είναι πως αυτές οι σκέψεις δεν γεννιούνται από γεγονότα, αλλά από την ανάγκη να αποφευχθεί ο πόνος. Ο νους δεν ξεχωρίζει πάντα την πιθανότητα από την απειλή. Ό,τι μας ταράζει, το αντιμετωπίζει σαν κάτι που ήδη συμβαίνει και όχι σαν κάτι που απλώς θα μπορούσε να συμβεί. Κι έτσι, δημιουργείται ένας εσωτερικός διάλογος ανάμεσα στο «κι αν…» και στο «πρέπει να προετοιμαστώ». Ένας διάλογος που δεν οδηγεί απαραίτητα σε λύσεις, αλλά σε ένταση.

Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που συχνά ξεχνάμε. Οι σκέψεις δεν είναι γεγονότα. Είναι απλώς κατασκευές του μυαλού μας, προσωρινές, μεταβαλλόμενες, επηρεασμένες από φόβους, εμπειρίες και συναισθήματα της στιγμής. Το γεγονός ότι μια σκέψη είναι έντονη ή επίμονη δεν την κάνει και αληθινή.

Αυτός ο εσωτερικός φόβος προσπαθεί απλώς να μας προστατεύσει, αλλά το κάνει με τρόπο υπερβολικό. Το παράδοξο είναι ότι εμφανίζεται κυρίως στη σιωπή, εκεί όπου όλα μοιάζουν να κυλούν ήρεμα. Ίσως επειδή για κάποιους από εμάς αυτή η σιωπή γίνεται «εκκωφαντική», αφού μέσα της αναδύονται όσα προσπαθούμε να αποφύγουμε.

Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε αυτόν τον μηχανισμό ούτε να τον εξαφανίσουμε. Είναι κομμάτι του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό μας. Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση μας μαζί του.

Όταν μια σκέψη φαίνεται φορτισμένη, μπορούμε να τη δούμε όπως πραγματικά είναι: Ως μια νοητική εκδοχή του μέλλοντος και όχι ως το ίδιο το μέλλον. Κάτι που εμφανίζεται και φεύγει, χωρίς να έχει πάντα τη δύναμη να καθορίσει την πορεία των πραγμάτων.

Το παρόν δεν ζητά προβλέψεις. Ζητά παρουσία. Και όσο περισσότερο επιστρέφουμε σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει τώρα, τόσο λιγότερο χώρο αφήνουμε σε εκείνα που δεν έχουν ακόμη υπάρξει και πιθανότατα δεν θα υπάρξουν ποτέ.

Στάικου Άντζυ-Life Coach 

https://thenewblack.gr/personal-growth-biohacking/προσωπική-ανάπτυξη/agxos-skepseis-mellon-paron/