Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι, τα φωτογραφίζεις και τα θυμάσαι. Υπάρχουν όμως και τόποι που λειτουργούν σαν καθρέφτες. Τόποι στους οποίους νιώθεις μια παράξενη οικειότητα γιατί αναγνωρίζεις σε αυτούς κάτι που μοιάζει με τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή. Για μένα, ένας τέτοιος τόπος είναι το Αλμπερομπέλο.

Όταν έφτασα σε αυτή τη μικρή πόλη της νότιας Ιταλίας, ένιωσα σαν να περνούσα την πύλη ενός παραμυθιού. Τα λευκά πέτρινα σπίτια με τις κωνικές στέγες, τα περίφημα trulli, στέκονταν το ένα δίπλα στο άλλο σαν να αφηγούνταν ιστορίες αιώνων. Οι στενοί δρόμοι, οι ανθισμένες αυλές, οι πέτρινοι τοίχοι και η ηρεμία του τόπου, δημιουργούσαν την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε επιλέξει να κυλά πιο αργά.

Στην αρχή με γοήτευσε η αισθητική του. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι η πραγματική ομορφιά αυτού του μέρους δεν βρισκόταν μόνο στην ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Βρισκόταν στο γεγονός ότι είχε διατηρήσει την ταυτότητά του. Το Αλμπερομπέλο δεν προσπάθησε να μοιάσει με καμία άλλη πόλη. Δεν θυσίασε τη μοναδικότητά του στο όνομα της ευκολίας ή της ομοιομορφίας. Παρέμεινε αυτό που ήταν και ακριβώς γι’ αυτό απέκτησε αξία.

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα πώς θα ήταν αν οι κάτοικοι είχαν επιλέξει να κατεδαφίσουν αυτά τα σπίτια και να χτίσουν στη θέση τους σύγχρονες πολυκατοικίες, ίδιες με όσες συναντά κανείς παντού. Πιθανότατα θα ήταν μια ακόμη όμορφη ιταλική κωμόπολη. Ίσως πιο πρακτική. Ίσως πιο εύκολη. Σίγουρα όμως λιγότερο ξεχωριστή. Δεν θα είχε αυτή τη μαγική αίσθηση που σε κάνει να σταματάς, να παρατηρείς και να αναρωτιέσαι πώς κατάφερε να παραμείνει αυθεντική μέσα στον χρόνο.

Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι αυτή η εικόνα δεν αφορούσε μόνο έναν τόπο. Αφορούσε και εμάς. Πόσες φορές εγκαταλείπουμε αυτό που μας κάνει μοναδικούς, μόνο και μόνο για να μοιάσουμε με όλους τους άλλους; Πόσοι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν σε κοινωνικά πρότυπα, ξεχνώντας ότι αυτό που τους κάνει διαφορετικούς είναι συχνά και αυτό που τους κάνει πραγματικά πολύτιμους; Και ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να είναι μία από τις πιο σημαντικές υπενθυμίσεις της ζωής. Να σταματήσουμε να ζούμε σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων και να χτίσουμε μια ζωή που εκφράζει τον πραγματικό μας εαυτό.

Φεύγοντας, δεν πήρα μαζί μου μόνο όμορφες φωτογραφίες. Πήρα μια υπενθύμιση. Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους που μοιάζουν μεταξύ τους. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που έχουν το θάρρος να αναγνωρίσουν, να φροντίσουν και να κρατήσουν τα δικά τους «trulli» όρθια, ακόμη κι όταν όλα γύρω τούς καλούν να τα γκρεμίσουν.

Στάικου Άντζυ-Life Coach

https://thenewblack.gr/black-spotlight/blackopinion/alberobello-trulli-monadikotita-authentikotita/

Όλοι λέμε ότι δεν έχουμε πρόβλημα με τη διαφορετικότητα.

Το λέμε εύκολα.
«Ο καθένας είναι ελεύθερος να είναι αυτό που θέλει».
«Δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος».
«Σέβομαι όλους τους ανθρώπους».

Όμως υπάρχει μια ερώτηση που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας:

Τι συμβαίνει όταν η διαφορετικότητα δεν είναι πια κάτι μακρινό, αλλά βρίσκεται δίπλα μας;

Όταν είναι ο άνθρωπος που κάθεται στο διπλανό γραφείο;
Ο γείτονάς μας;
Ο φίλος του παιδιού μας;
Ο άνθρωπος που αγαπάμε;
Κάποιος που έχει μια άλλη εμφάνιση, κουλτούρα, καταγωγή, τρόπο ζωής, πεποιθήσεις ή ταυτότητα από εμάς;

Εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία της αποδοχής.

Γιατί είναι εύκολο να δηλώνουμε ανοιχτόμυαλοι όταν η διαφορετικότητα δεν μας αγγίζει προσωπικά. Η ουσιαστική αποδοχή, όμως, φαίνεται όταν ο άλλος είναι πραγματικά διαφορετικός από εμάς και παρ' όλα αυτά δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να τον αλλάξουμε, να τον κρίνουμε ή να τον κρατήσουμε σε απόσταση.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλους ούτε να καταλαβαίνουμε τα πάντα.

Δεν χρειάζεται καν να μας αρέσουν όλα όσα επιλέγει ένας άλλος άνθρωπος για τη ζωή του. Χρειάζεται όμως να μπορούμε να πούμε:

«Μπορεί να επιλέγεις κάτι άλλο από εμένα όμως αξίζεις τον ίδιο σεβασμό, την ίδια αξιοπρέπεια και το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου.»

Η αποδοχή του άλλου δεν είναι μόνο ένας τρόπος να συνυπάρχουμε καλύτερα. Είναι και ένας τρόπος να γνωρίσουμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μας καλεί να κοιτάξουμε πέρα από τις δικές μας βεβαιότητες. Να αναρωτηθούμε γιατί σκεφτόμαστε όπως σκεφτόμαστε.

Να αναγνωρίσουμε τους φόβους και τις προκαταλήψεις μας.

Και τελικά να επιλέξουμε αν θέλουμε να παραμείνουμε κλεισμένοι σε ό,τι γνωρίζουμε ή αν είμαστε έτοιμοι να εξελιχθούμε.

Και ίσως τελικά το ερώτημα να είναι:

«Μπορώ να αποδεχτώ έναν άνθρωπο όταν ο τρόπος ζωής ή οι επιλογές του με βγάζουν από τη δική μου ζώνη άνεσης;»

Εκεί βρίσκεται η πραγματική μας πρόοδος. Γιατί η αποδοχή δεν είναι απλώς μια όμορφη λέξη.

Είναι στάση ζωής.

Στάικου Άντζυ- Life Coach

Δεν είναι ότι η διαφορετικότητα από μόνη της ενοχλεί. Αυτό που συχνά δημιουργεί ένταση δεν είναι ο άλλος, αλλά αυτό που ενεργοποιείται μέσα μας όταν συναντάμε κάτι που δεν χωράει εύκολα στα γνώριμα πλαίσια μας.

Η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή. Είναι απλώς η ζωή σε πολλές εκδοχές. Το ερώτημα που γεννιέται, λοιπόν, είναι: τι μέσα μας δυσκολεύεται να την υποδεχτεί;

Η ανάγκη για ασφάλεια και το γνώριμο

Ο ανθρώπινος νους αγαπά το προβλέψιμο. Το γνώριμο δημιουργεί αίσθηση ελέγχου και ασφάλειας. Όταν κάτι ή κάποιος διαφέρει έντονα από αυτά που έχουμε συνηθίσει, ο εγκέφαλος το επεξεργάζεται πρώτα ως «άγνωστο».

Και το άγνωστο, σε πρωτόγονο επίπεδο, δεν σημαίνει απλώς καινούριο. Σημαίνει «πρόσεχε».

Έτσι, πολλές φορές η “ενόχληση” δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα εσωτερικό σύστημα συναγερμού που ενεργοποιείται χωρίς να υπάρχει πλέον κίνδυνος.

Οι πεποιθήσεις μας...

Δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι. Τον βλέπουμε όπως είμαστε εκπαιδευμένοι να τον ερμηνεύουμε.

Αν κάποιος έχει μεγαλώσει με ισχυρές απόψεις για το τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», τι «κανονικό» και τι «μη κανονικό», τότε η διαφορετικότητα δεν φιλτράρεται ουδέτερα. Περνά μέσα από κρίση.

Και εκεί εμφανίζεται η ένταση: όχι επειδή ο άλλος δε μας μοιάζει, αλλά επειδή απειλεί, έστω και ασυνείδητα, το σύστημα αξιών που μας δίνει ταυτότητα.

Ο φόβος της σύγκρισης

Μια λιγότερο προφανής αιτία είναι η σύγκριση.

Η διαφορετικότητα του άλλου μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης. Και ο καθρέφτης δεν δείχνει πάντα αυτό που θέλουμε να δούμε.

Όταν κάποιος ζει με έναν τρόπο πιο ελεύθερο, πιο εκφραστικό ή πιο αυθεντικό, μπορεί να ενεργοποιήσει μέσα μας ερωτήματα όπως:

• «Εγώ γιατί δεν τολμώ αυτό;»

• «Μήπως έχω περιοριστεί;»

• «Μήπως έμαθα να ζω με τρόπο που δεν με εκφράζει;»

Η προβολή: βλέπω στους άλλους αυτό που δεν έχω επεξεργαστεί μέσα μου

Πολλές φορές, αυτό που μας ενοχλεί στους άλλους δεν είναι ξένο. Είναι κάτι που δεν έχουμε ακόμη αποδεχτεί στον εαυτό μας.

Η προβολή λειτουργεί αθόρυβα: αποδίδουμε έξω κάτι που δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε μέσα.

Έτσι, η διαφορετικότητα του άλλου γίνεται οθόνη, πάνω στην οποία προβάλλουμε δικές μας ανησυχίες, φόβους ή εσωτερικές συγκρούσεις.

Η ωριμότητα της αποδοχής

Αποδοχή δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με τα πάντα. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να υπάρχει και να εκφράζεται με τον τρόπο που επιλέγει, χωρίς να χρειάζεται να χωρέσει στις δικές μας προσδοκίες, αντιλήψεις ή κανόνες.

Και αυτό είναι ένα βαθύ επίπεδο εσωτερικής ωριμότητας:

να μπορείς να πεις «είμαστε διαφορετικοί» χωρίς να χρειάζεται αυτό να μετατραπεί σε «είμαστε αντίπαλοι».

Κλείνοντας

Η διαφορετικότητα δεν ζητά την αδεία μας για να υπάρξει. Υπάρχει ήδη γιατί αυτό σημαινει ελευθερία και δημοκρατία.

Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε γιατί κάποιες φορές μας ενοχλεί. Τι είναι αυτό μέσα μας που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με ό,τι δεν μας μοιάζει;

Όταν αυτό γίνει καθαρό, τότε κάτι αλλάζει: η διαφορά παύει να είναι απειλή και γίνεται απλώς αυτό που πάντα ήταν... μια ακόμη ανθρώπινη εκδοχή.

Στάικου Άντζυ-Life Coach

Η διαφορετικότητα στην εργασία αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στον χώρο της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού. Δεν αφορά μόνο την ηθική διάσταση της ισότητας, αλλά και την αποτελεσματικότητα, την καινοτομία και τη βιωσιμότητα των οργανισμών.

Τι σημαίνει διαφορετικότητα στην εργασία

Η διαφορετικότητα αναφέρεται στη συνύπαρξη ανθρώπων με ποικίλα χαρακτηριστικά μέσα σε έναν εργασιακό χώρο. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να περιλαμβάνουν φύλο, ηλικία, εθνικότητα, θρησκεία, σεξουαλικό προσανατολισμό, εκπαίδευση, αλλά και διαφορετικές εμπειρίες και τρόπους σκέψης. Στη σύγχρονη προσέγγιση της Diversity, Equity and Inclusion (DEI), η διαφορετικότητα δεν είναι μόνο  η αναγκαία ύπαρξη αυτών των διαφορών, αλλά και η ενεργή ενσωμάτωσή τους στον οργανισμό.

Οφέλη της διαφορετικότητας

Η ύπαρξη διαφορετικών ομάδων σε έναν οργανισμό έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει την καινοτομία. Όταν άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες συνεργάζονται, παράγουν πιο δημιουργικές λύσεις και προσεγγίζουν τα προβλήματα από πολλές οπτικές γωνίες.

Επιπλέον, η διαφορετικότητα συμβάλλει στη βελτίωση της λήψης αποφάσεων. Οι ομάδες που δεν είναι ομοιογενείς τείνουν να αποφεύγουν τη «συλλογική σκέψη» (groupthink), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες επιλογές.

Από επιχειρηματική σκοπιά, οργανισμοί που επενδύουν στη διαφορετικότητα συχνά έχουν καλύτερη εικόνα προς το κοινό και μεγαλύτερη ικανότητα να κατανοούν μια πολυπολιτισμική αγορά.

Προκλήσεις και εμπόδια

Παρά τα οφέλη, η εφαρμογή της διαφορετικότητας δεν είναι πάντα εύκολη. Οι προκαταλήψεις, συνειδητές ή ασυνείδητες, μπορούν να επηρεάσουν τις προσλήψεις και την εξέλιξη των εργαζομένων. Επίσης, η απουσία στοχευμένης εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης σε θέματα διαφορετικότητας, μπορεί να δημιουργήσει συγκρούσεις ή αίσθημα αποκλεισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι οργανισμοί μπορούν να αναπτύξουν πρακτικές για τη μείωση των προκαταλήψεων και την προώθηση ενός πιο συμπεριληπτικού εργασιακού περιβάλλοντος.

Πώς μπορούν οι οργανισμοί να προωθήσουν τη διαφορετικότητα

Οι επιχειρήσεις μπορούν να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα, όπως:

• Εκπαίδευση κατά των διακρίσεων και των στερεοτύπων
• Διαφανείς διαδικασίες πρόσληψης και αξιολόγησης
• Δημιουργία συμπεριληπτικής κουλτούρας
• Υποστήριξη ομάδων εργαζομένων με διαφορετικό υπόβαθρο
• Συνεχής αξιολόγηση πολιτικών ισότητας

Τελικά,