Κάθε ανατολή κουβαλά μέσα της μια υπόσχεση. Η νέα μέρα που ξεκινά, δεν είναι απλώς η συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μια ευκαιρία αναγέννησης. Με το πρώτο φως του ήλιου, όλα μοιάζουν πιθανά. Οι δρόμοι γεμίζουν ζωή και οι σκέψεις μας ,αν τους το επιτρέψουμε, μπορούν να στραφούν από το παρελθόν στο μέλλον.
Κάποιες ερωτήσεις δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Μία από αυτές είναι κι αυτή: ποιο είναι το νόημα της ζωής μου; Δεν είναι απλά μια υπαρξιακή απορία που ξεπηδά σε στιγμές σιωπής, είναι ένας εσωτερικός ψίθυρος, που δυναμώνει κάθε φορά που κάτι μέσα μας ψάχνει να πιαστεί από κάπου.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μοιάζουν στάσιμα. Νιώθουμε σαν να περπατάμε σε έναν γνωστό δρόμο που δεν μας συγκινεί πια. Σαν να ζούμε τη μέρα μας με τον αυτόματο πιλότο, χωρίς να ακούμε την εσωτερική μας φωνή. Είναι εκείνη η στιγμή που κάτι μέσα μας ψιθυρίζει: «Ήρθε η ώρα να ξαναβρείς τον εαυτό σου». Αυτή είναι η στιγμή του επαναπροσδιορισμού.
