Ο όρος «ανθεκτικότητα» έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο προβεβλημένες λέξεις στο δημόσιο λόγο. Εμφανίζεται στην ψυχολογία, στην εκπαίδευση, στη πολιτική. Μας προτρέπουν να επενδύσουμε σε αυτήν και να τη μετατρέψουμε σε συλλογικό χαρακτηριστικό.

Ωστόσο, πίσω από τη λέξη αυτή κρύβεται η ιδέα της συνεχούς αντοχής. Να σηκώνεις βάρη χωρίς να δείχνεις ότι σε κουράζουν. Να συνεχίζεις απρόσκοπτα μέσα σε κρίσεις, απώλειες και ανατροπές. Η γλωσσική της ρίζα θυμίζει υλικά που δεν σπάνε. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι κατασκευή. Είναι ευαίσθητος, αντιφατικός, μεταβαλλόμενος. Ζει και εξελίσσεται μέσα από συναισθήματα, πληγώνεται, αμφιβάλλει, αναθεωρεί.

Όταν η «ανθεκτικότητα» προβάλλεται ως ύψιστη αξία, μετατρέπεται εύκολα σε μέτρο αξιολόγησης. Όποιος δυσκολεύεται, μοιάζει να υστερεί. Όποιος κουράζεται, θεωρείται λιγότερο ικανός. Έτσι, η προσοχή απομακρύνεται από τις συνθήκες και στρέφεται στο άτομο. Το πρόβλημα δεν είναι οι πιέσεις, είναι η «ανεπάρκεια» εκείνου που δεν τις διαχειρίζεται σωστά.

Με αυτόν τον τρόπο, μια κοινωνική δυσκολία γίνεται δικό σου πρόβλημα. Η ανασφάλεια, η υπερκόπωση, η απογοήτευση παρουσιάζονται σαν προσωπικές αδυναμίες αντί για ενδείξεις ότι κάτι στο περιβάλλον δεν λειτουργεί. Και το αίτημα για προσαρμογή, υπερισχύει του αιτήματος για αλλαγή.

Ο άνθρωπος, όμως, έχει όρια. Δεν μπορεί να βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση επιβίωσης. Η εξάντληση δεν είναι ηθικό ελάττωμα, είναι σήμα κινδύνου. Οι ρωγμές δεν μαρτυρούν έλλειψη ποιότητας χαρακτήρα, αλλά υπερβολική επιβάρυνση.

Ίσως, λοιπόν, αντί να εξυμνούμε την ανθεκτικότητα, να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τις συνθήκες που την καθιστούν αναγκαία. Αντί να διδάσκουμε τους ανθρώπους να σφίγγουν τα δόντια, να αναρωτηθούμε γιατί χρειάζεται να το κάνουν.

Γιατί μια κοινωνία που βασίζεται στην ανθεκτικότητα των μελών της μπορεί απλώς να είναι μια κοινωνία που τα εξαντλεί. Και αυτό δεν είναι αρετή. Είναι πρόβλημα.

Στάικου Άντζυ- Life Coach

Στην καθημερινή ζωή, όλοι μας αντιμετωπίζουμε προκλήσεις, δυσκολίες και στιγμές αμφιβολίας. Το πώς επιλέγουμε να βλέπουμε τα πράγματα καθορίζει όχι μόνο τη διάθεσή μας, αλλά και το αποτέλεσμα των πράξεών μας. Η αλλαγή οπτικής γωνίας είναι ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία για να δούμε το θετικό ακόμη και σε καταστάσεις που φαίνονται δύσκολες.

Η μαγεία της επιλογής

Δεν μπορούμε πάντα να ελέγχουμε τις συνθήκες γύρω μας, αλλά μπορούμε πάντα να επιλέξουμε τον τρόπο που θα τις αντιμετωπίσουμε. Αντί να επικεντρωνόμαστε σε ό,τι λείπει ή ό,τι πηγαίνει στραβά, μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή μας σε όσα έχουμε, στις δυνατότητές μας και στις ευκαιρίες που προκύπτουν μέσα από κάθε πρόκληση.

Στο Life Coaching : “Δεν αλλάζει η πραγματικότητα,  αλλάζει η αντίληψή μας για αυτήν”.

Τρεις τρόποι να βλέπουμε θετικά

1. Αναζήτηση ευκαιριών
   Κάθε πρόβλημα κρύβει μια ευκαιρία. Αν χάσατε κάτι σημαντικό, ρωτήστε τον εαυτό σας: “Τι μπορώ να μάθω από αυτό; Ποια νέα πορεία ανοίγεται;”

2. Η δύναμη της ευγνωμοσύνης
   Ξεκινήστε ή τελειώστε τη μέρα σας καταγράφοντας τρία πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες. Αυτό απλά και άμεσα αλλάζει την οπτική μας και ενισχύει την αισιοδοξία.

3. Ανατροπή αρνητικών σκέψεων
   Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να σκέφτεται “Δεν μπορώ”, προσπαθήστε να το αντικαταστήσετε με “Μπορώ να βρω έναν τρόπο”. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε διαμορφώνει την πραγματικότητά μας.

Η δύναμη της οπτικής γωνίας

Όταν αλλάζουμε τη γωνία από την οποία κοιτάμε τον κόσμο, ανακαλύπτουμε ότι πολλές καταστάσεις που φαινόταν προβληματικές, μπορούν να γίνουν μαθήματα, ευκαιρίες και πηγές ενέργειας. Το θετικό δεν είναι απλώς σκέψη: είναι συνήθεια και στάση ζωής.

Σήμερα είναι Παρασκευή. Θα τη δεις ως το τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας ή σαν την αρχή ενός Σαββατοκύριακου γεμάτο ενθουσιασμό;

Ποια οπτική θα διαλέξεις να κρατήσεις για τη μέρα σου;

Στάικου Άντζυ-Life Coach 

Πόσες φορές μέσα στην ημέρα σταματάς για να εκτιμήσεις όσα έχεις;