Η Άντζυ Στάικου μπήκε στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης συνειδητά και από εσωτερική ανάγκη, ενώ είχε πίσω της δύο δεκαετίες σταδιοδρομίας ως χημικός.

Η συναισθηματική νοημοσύνη αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές δεξιότητες του σύγχρονου ανθρώπου, καθώς επηρεάζει άμεσα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, αλληλεπιδρούμε με τους άλλους και αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της καθημερινότητας. Δεν αφορά μόνο τα συναισθήματα, αλλά και την ικανότητα διαχείρισης, κατανόησης και αξιοποίησής τους με τρόπο εποικοδομητικό.

Σε γενικές γραμμές, η συναισθηματική νοημοσύνη περιλαμβάνει πέντε βασικούς άξονες: την αυτογνωσία, την αυτορρύθμιση, τα κίνητρα, την ενσυναίσθηση και τις κοινωνικές δεξιότητες. Κάθε ένας από αυτούς τους πυλώνες δεν είναι απλώς μια έννοια, αλλά μια δεξιότητα που καλλιεργείται μέσα από μικρές, καθημερινές πρακτικές:

Αυτογνωσία

Η βάση για κάθε αλλαγή ξεκινά από το να κατανοούμε τι συμβαίνει μέσα μας.

• Σταμάτα μέσα στη μέρα και ρώτα: «Τι νιώθω τώρα;»

• Κατέγραψε τα συναισθήματά σου σε ένα ημερολόγιο

• Αναγνώρισε τι πυροδοτεί τις αντιδράσεις σου

Αυτορρύθμιση

Η ικανότητα να διαχειρίζεσαι τις αντιδράσεις σου με συνείδηση.

• Πάρε μια παύση πριν αντιδράσεις

• Χρησιμοποίησε την αναπνοή για να μειώσεις την ένταση

• Επίλεξε συνειδητά τη συμπεριφορά σου αντί να αντιδράς παρορμητικά

Εσωτερικά Κίνητρα

Η δύναμη που σε κρατά σε πορεία, ακόμη και στις δυσκολίες.

• Θέσε στόχους με προσωπικό νόημα

• Σύνδεσε κάθε στόχο με ένα «γιατί»

• Εστίασε στην πρόοδο και όχι στην τελειότητα

Ενσυναίσθηση

Η γέφυρα που σε φέρνει πιο κοντά στους άλλους.

• Άκου ενεργητικά χωρίς να διακόπτεις

• Προσπάθησε να δεις την οπτική του άλλου

• Παρατήρησε όχι μόνο τι λέγεται, αλλά και πώς λέγεται

Κοινωνικές Δεξιότητες

Το πώς εφαρμόζεις όλα τα παραπάνω στις σχέσεις σου.

• Επικοινώνησε με σαφήνεια και ειλικρίνεια

• Διαχειρίσου τις συγκρούσεις με ψυχραιμία

• Δείξε εκτίμηση και σεβασμό στους άλλους

Η ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης δεν απαιτεί δραστικές αλλαγές, αλλά μικρά, σταθερά βήματα. Μέσα από την καθημερινή εξάσκηση και την πρόθεση για αυτοβελτίωση, μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια πιο ισορροπημένη, συνειδητή και ουσιαστική ζωή, ξεκινώντας από μέσα μας και επεκτείνοντας αυτή την αλλαγή προς τα έξω.

Στάικου Άντζυ- Life Coach

Πολλοί άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους κάνουν τη βαθιά ερώτηση: «Ποιος είναι ο σκοπός μου;» Η αναζήτηση για τον σκοπό στη ζωή δεν είναι κάτι σπάνιο. Αντίθετα, είναι ένα φυσικό κομμάτι της ανθρώπινης εξέλιξης και της προσωπικής ανάπτυξης.

Ο όρος «ανθεκτικότητα» έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο προβεβλημένες λέξεις στο δημόσιο λόγο. Εμφανίζεται στην ψυχολογία, στην εκπαίδευση, στη πολιτική. Μας προτρέπουν να επενδύσουμε σε αυτήν και να τη μετατρέψουμε σε συλλογικό χαρακτηριστικό.

Ωστόσο, πίσω από τη λέξη αυτή κρύβεται η ιδέα της συνεχούς αντοχής. Να σηκώνεις βάρη χωρίς να δείχνεις ότι σε κουράζουν. Να συνεχίζεις απρόσκοπτα μέσα σε κρίσεις, απώλειες και ανατροπές. Η γλωσσική της ρίζα θυμίζει υλικά που δεν σπάνε. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι κατασκευή. Είναι ευαίσθητος, αντιφατικός, μεταβαλλόμενος. Ζει και εξελίσσεται μέσα από συναισθήματα, πληγώνεται, αμφιβάλλει, αναθεωρεί.

Όταν η «ανθεκτικότητα» προβάλλεται ως ύψιστη αξία, μετατρέπεται εύκολα σε μέτρο αξιολόγησης. Όποιος δυσκολεύεται, μοιάζει να υστερεί. Όποιος κουράζεται, θεωρείται λιγότερο ικανός. Έτσι, η προσοχή απομακρύνεται από τις συνθήκες και στρέφεται στο άτομο. Το πρόβλημα δεν είναι οι πιέσεις, είναι η «ανεπάρκεια» εκείνου που δεν τις διαχειρίζεται σωστά.

Με αυτόν τον τρόπο, μια κοινωνική δυσκολία γίνεται δικό σου πρόβλημα. Η ανασφάλεια, η υπερκόπωση, η απογοήτευση παρουσιάζονται σαν προσωπικές αδυναμίες αντί για ενδείξεις ότι κάτι στο περιβάλλον δεν λειτουργεί. Και το αίτημα για προσαρμογή, υπερισχύει του αιτήματος για αλλαγή.

Ο άνθρωπος, όμως, έχει όρια. Δεν μπορεί να βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση επιβίωσης. Η εξάντληση δεν είναι ηθικό ελάττωμα, είναι σήμα κινδύνου. Οι ρωγμές δεν μαρτυρούν έλλειψη ποιότητας χαρακτήρα, αλλά υπερβολική επιβάρυνση.

Ίσως, λοιπόν, αντί να εξυμνούμε την ανθεκτικότητα, να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τις συνθήκες που την καθιστούν αναγκαία. Αντί να διδάσκουμε τους ανθρώπους να σφίγγουν τα δόντια, να αναρωτηθούμε γιατί χρειάζεται να το κάνουν.

Γιατί μια κοινωνία που βασίζεται στην ανθεκτικότητα των μελών της μπορεί απλώς να είναι μια κοινωνία που τα εξαντλεί. Και αυτό δεν είναι αρετή. Είναι πρόβλημα.

Στάικου Άντζυ- Life Coach